Promotieonderzoek: Verwijsindex Risicojongeren geen succes

De Verwijsindex Risicojongeren werd bij de invoering gepresenteerd als hét antwoord op problemen in de jeugdhulpverlening. Vijf jaar later concludeert promovendus Inge Lecluijze dat Verwijsindex in de praktijk niet werkt.

De Verwijsindex Risicojongeren werd vijf jaar geleden geïntroduceerd. Hulpverleners die zich zorgen maken over een kind of risico’s zien die de gezonde ontwikkeling bedreigen, plaatsen een 'risicosignaal' in het systeem. Zodra twee of meer hulpverleners dat voor hetzelfde kind doen, is er een 'match' en worden ze op de hoogte gebracht van elkaars betrokkenheid.

Verschillende interpretaties

In de praktijk blijken hulpverleners de term 'risicokind' echter verschillend te interpreteren en blijken ze slechts zelden een signaal in het systeem te plaatsen. "Hierdoor bevat de Verwijsindex een vreemde selectie van 'risicokinderen', met een onduidelijke betekenis en komt de signaleerfunctie van het instrument dus niet uit de verf", aldus Inge Lecluijze.

The wrong tool

Lecluijze concludeert dat de huidige Verwijsindex 'the wrong tool for the job' is. "Hij past niet in de dagelijkse praktijk van professionals en functioneert niet zoals verwacht. Daarmee versterkt hij niet de veerkracht van jeugdzorgpraktijken, integendeel hij verzwakt het veld."

Proefschrift

Het proefschrift van Inge Lecluijze, waar ze gisteren op promoveerde aan de Universiteit Maastricht, laat zien dat het voorschrijven van samenwerking in het jeugddomein via een ICT-systeem een complexe zaak is. Lecluijze: "De implementatie is geen succes gebleken en volgens mij is het opnieuw ter discussie stellen van de Verwijsindex gerechtvaardigd." Het proefschrift biedt aanknopingspunten voor een alternatieve beleidsaanpak in de jeugdzorg.

• Lees meer in het nieuwsbericht van de Universiteit Maastricht en de Volkskrant.